بررسی ویژگی های محلی سکونتگاه های غیر رسمی
اسکان غیررسمی به طور کلین اشی از تحولات اجتماعی، اقتصادی و روند شهرنشینی و شهرگرایی کشور و نیز نادیده گرفتن اقشار متوسط و کم درآمد شهری در طرح های توسعه و برون فکنی این اقشار از مناطق کلان شهر ها به خصوص مشهد به مناطق حاشیه ای جهت دست یابی به زمین و مسکن ارزان بوده است. در این مقاله برخلاف تصورات دهه ۱۹۷۰ و با نگاهی امروزی سعی بر آن است که اسکان غیر رسمی و ساکنین این گونه سکونتگاه ها به عنوان واقعیتی اجتماعی پذیرفته و به رسمیت شناخته شوند و شهروند تلقی گردند لیکن با توجه به اینکه ساکنین این کانون های جمعیتی از شهروندان یک جامعه بوده لذا عدالت اجتماعی حکم می کند که این اقشار در کنار سایر اقشار جامعه مورد توجه قرار گیرند. بنابراین در ابتدا به بررسی خصوصیات کالبدی، اقتصادی وا جتماعی سکونتگاه سبحان / مشهد و آسیب شناسی آن پرداخته وسپس با ضرورت تهیه طرح با رویکرد توانمند سازی و با اتکاء بر سرمایه های انسانی و اجتماعی درونی این بافت و بالفعل نمودن آنها و نه فقط تهیه طرح با دیده کالبدی، به بهبود و ارتقاء محیطی ساکنین سکونتگاه مورد مطالعه خواهیم پرداخت.پژوهشها نشان داده است که محلات خود روی اطراف و یا داخل شهرها به مرور زمان نقش رسمی به خود میگیرند ولی همچنان مسائل ناپایدار ساخت و سازی و بحرانهای اجتماعی و محیطی را یدک میکشد. الزاماً این محلات با زندگی زاغهای و نبود تأسیسات قابل شناسایی نیست. سرانههای حیاتی ضعیف و مسائل اجتماعی- محیطی چالش برانگیز برای محلات شهری بخش ثابت تبعات این محلات به حساب میآیدسکونتگاه های غیررسمی در ایران ارائه شود. این پژوهش نشان می دهد که اگرچه با توجه به ویژگی های هر شهر و روند تشکیل سکونتگاه های غیررسمی، هر سکونتگاه ها دارای ویژگی ها و شاخص های منحصر به فردی است، اما شاخص های عمومی از جمله ویژگی کمی و کیفی مسکن، زیرساخت ها، معیارهای اقتصادی و اجتماعی مشترکی را می توان برای سکونتگاه ها تعریف کرد. تسهیلات رفاهی پایین تر از میانگین شهر، کیفیت نازل ساختار مسکن و غیررسمی بودن روند ساخت، بهداشت ناکافی، تراکم زیاد، سرانه های شهری اندک، مکان گزینی نامناسب، اقتصاد خانوار ضعیف و متکی به بخش غیررسمی اقتصاد و نبود امنیت تصرف به مثابه شاخص های کلی ویژگی های مشترکی به شمار می روند.
مقاله استاندارد تعداد صفحات:۱۰ فرمت:pdf