پروپوزال رابطه بین امید، خوش بینی تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوره دوم زاهدان |انجام پایان نامه، تحلیل آماری ، چاپ کتاب. کاملاً تضمینی |

پروپوزال رابطه بین امید، خوش بینی تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی وپیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوره دوم زاهدان

از وظایف اساسی آموزش‌وپرورش در هر کشوری، انتقال میراث فرهنگی جامعه، پرورش استعدادهای دانش‌آموزان و آماده کردن آنان برای شرکت فعال در جامعه است؛ بنابراین، تعلیم و تربیت افراد به‌منظور تصدی امور مختلف ضروری می‌نماید و مسئله موفقیت یا عدم موفقیت در امر تحصیل از مهم‌ترین دغدغه‌های نظام آموزشی در تمامی جوامع است. موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان هر جامعه نشان‌دهنده موفقیت نظام آموزشی درزمینۀ هدف‌یابی و توجه به رفع نیازهای فردی است. لذا، نظام آموزشی رازمانی می‌توان کارآمد و موفق دانست که پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان آن در مقاطع مختلف، بیشترین و بالاترین رقم را داشته باشد (حسینی طباطبایی و قدیمی مقدم، ۲۰۰۸). پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در تمامی سطوح آموزشی، هدف اصلی است. در مسیری که دانش آموزان از کودکستان تا ورود به دانشگاه طی می‌کنند، موانعی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را کند می‌کند (گرین و آنیون، ۲۰۱۰). ازاین‌رو، معلمان و مدیران مدارس زمان و انرژی زیادی برای طراحی سازوکارهای متنوع برای تأثیرگذاری مثبت بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، صرف می‌کنند (جردن و لویس، ۲۰۰۹ :۲؛ جنتیلوسی و موتو، ۲۰۰۷ :۳؛ وارد،۲۰۰۴ :۴؛ زورن و بولر،۲۰۰۷). امید یک حالت روحی و روانی برانگیزاننده انسان به کار و فعالیت است. به‌طور طبیعی، امید موجب انگیزه بشر در کارهای اختیاری و مانع ترس از زیان است. امید انسان را به حرکت وا‌می‌دارد تا به هدف خویش برسد. امید که از معرفت و شناخت حاصل می‌شود، اساس همه تلاش‌های مفید و پرثمر انسانی است (داوودی، ۲۰۰۴). اما در عصر اطلاعات و هزاره سوم علی‌رغم رشد جوامع و صنعتی شدن امور، یکی از مشخصه‌هایی که در رفتار عموم مردم به‌خصوص جوانان وجود دارد، مسئله ضعیف بودن میزان امید به زندگی و آینده است. لذا ازجمله موضوعات اساسی و مهم که یادآوری آن به افراد به‌خصوص جوانان بسیار ضرورت دارد، موضوع امید و امیدوار بودن به زندگی، حیات و فردای روشن است. درحالی‌که به‌طورقطع این امر روشن است که امید بر افکار و هیجانات و دستاوردهای افراد تأثیر می‌گذارد، متأسفانه، این امر کمتر در کانون توجهات نظری یا بررسی‌های علمی قرارگرفته است (هالپین،۲۰۰۱: ۴۱۰).